Drama in education as a means for approaching theatre performance into primary schools: an action research

Abstract

This study investigates the integration of Drama in Education as a pedagogical bridge to theatre performance within primary schools. Addressing the prevalence of rigid and product-oriented theatre performances in Chinese primary schools, which are often characterized by rote memorization, lack of student agency, and adult-imposed narratives, this study proposes a Drama-to-Performance Model that reconciles the traditional dichotomy between process-oriented Drama in Education and product-oriented theatre performance. Employing a five-year Participatory Action Research methodology (2020-2025) in a primary school in Chengdu, the research was conducted through three iterative cycles. Cycle 1 (Myrtis) utilized the historical narrative of an ancient Athenian girl to foster empathy and ethical reflection. By connecting the Plague of Athens to the students’ lived experience of the COVID-19 pandemic, this cycle demonstrated how techniques like “teacher-in-role” can transform historical understanding into embodied expression. Cycle 2 (Icarus’ Wings) addressed the structural challenge of large class size by introducing the ancient Greek chorus. This innovation promoted inclusivity, dismantled role hierarchies, and shifted the focus from individual technical skill to collective and ritualized creation. Cycle 3 (Hou Yi Shooting the Suns) synthesized these methods within an indigenous cultural context. Students were empowered as co-creators who deconstructed myths, debated ethical choices in a mock courtroom, and integrated local archaeological resources (Sanxingdui Museum) into their production, completing the transformation from passive learners to active theatre makers. The findings reveal that Drama in Education functions as a mediating mechanism establishing three pedagogical bridges: a cognitive bridge connecting understanding with expression, an affective bridge cultivating empathy through aesthetic distance, and a social bridge fostering cooperation and collective meaning-making. The study validates an Intercultural Wandering Scaffolding Model, demonstrating that engaging with foreign (Greek) narratives provides the necessary aesthetic distance for students to eventually reconstruct local (Chinese) cultural identities with greater depth and creativity. Furthermore, the research highlights a critical evolution in the teacher’s professional identity, moving from an authoritative director to a teacher-researcher-creator (or paedagogus ludens) who co-constructs knowledge with students. Ultimately, this dissertation contributes a sustainable curricular framework which comprises Exploration, Formation, and Presentation phases, proving that school theatre can evolve from superficial entertainment into a holistic educational experience that integrates cognition, emotion, and aesthetics.

Η παρούσα μελέτη διερευνά την ένταξη της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση ως παιδαγωγική γέφυρα προς τη θεατρική παράσταση στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ανταποκρινόμενη στην επικράτηση άκαμπτων και προσανατολισμένων στο αποτέλεσμα θεατρικών παραστάσεων στα κινεζικά δημοτικά σχολεία, οι οποίες συχνά χαρακτηρίζονται από μηχανιστική απομνημόνευση, έλλειψη μαθητικής αυτενέργειας και αφηγήσεις επιβεβλημένες από ενήλικες, η μελέτη προτείνει ένα Μοντέλο μετάβασης από τη Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση προς την Παράσταση, το οποίο συμφιλιώνει την παραδοσιακή διχοτομία μεταξύ της προσέγγισης που είναι προσανατολισμένη στη μαθησιακή διαδικασία και της θεατρικής παράστασης που είναι προσανατολισμένη στο αποτέλεσμαΥιοθετώντας τη μεθοδολογία της Συμμετοχικής Έρευνας Δράσης, διάρκειας πέντε ετών (2020–2025) σε ένα δημοτικό σχολείο της Chengdu, η έρευνα υλοποιήθηκε μέσα από τρεις επαναληπτικούς κύκλους. Ο 1ος Κύκλος (Μύρτις) αξιοποίησε την ιστορική αφήγηση ενός αρχαίου Αθηναϊκού κοριτσιού για την καλλιέργεια ενσυναίσθησης και ηθικού αναστοχασμού. Συνδέοντας τον Λοιμό των Αθηνών με τη βιωμένη εμπειρία των μαθητών από την πανδημία COVID-19, ο κύκλος αυτός κατέδειξε πώς τεχνικές, όπως ο δάσκαλος σε ρόλο, μπορούν να μετασχηματίσουν την ιστορική κατανόηση σε ενσώματη έκφραση. Ο 2ος Κύκλος (Τα φτερά του Ικάρου) αντιμετώπισε τη δομική πρόκληση του μεγάλου μεγέθους της τάξης μέσω της εισαγωγής του αρχαιοελληνικού χορού. Η καινοτομία αυτή προώθησε τη συμπερίληψη, αποδόμησε τις ιεραρχίες των ρόλων και μετέθεσε την έμφαση από την ατομική τεχνική δεξιότητα στη συλλογική και τελετουργική δημιουργία. Ο 3ος Κύκλος (Ο Χου Γι στοχεύει τους ήλιους) συνέθεσε τις μεθόδους αυτές μέσα σε ένα αυτόχθονο πολιτισμικό πλαίσιο. Οι μαθητές ενδυναμώθηκαν ως συνδημιουργοί, αποδόμησαν μύθους, συζήτησαν ηθικές επιλογές σε ένα εικονικό δικαστήριο και ενσωμάτωσαν τοπικούς αρχαιολογικούς πόρους (Μουσείο Sanxingdui) στην παράστασή τους, ολοκληρώνοντας τη μετάβαση από παθητικοί μαθητές σε ενεργούς δημιουργούς θεάτρου.Τα ευρήματα δείχνουν ότι η Δραματική Τέχνη στην Εκπαίδευση λειτουργεί ως διαμεσολαβητικός μηχανισμός που εγκαθιδρύει τρεις παιδαγωγικές γέφυρες: μία γνωστική γέφυρα που συνδέει την κατανόηση με την έκφραση, μία συναισθηματική γέφυρα που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση μέσω της αισθητικής απόστασης και μία κοινωνική γέφυρα που ενισχύει τη συνεργασία και τη συλλογική νοηματοδότηση. Η μελέτη επικυρώνει ένα Διαπολιτισμικό Μοντέλο «Περι-πλάνησης», καταδεικνύοντας ότι η εμπλοκή με ξένες (ελληνικές) αφηγήσεις παρέχει την αναγκαία αισθητική απόσταση, ώστε οι μαθητές να αναδομήσουν στη συνέχεια τις τοπικές (κινεζικές) πολιτισμικές ταυτότητες με μεγαλύτερο βάθος και δημιουργικότητα. Επιπλέον, η έρευνα αναδεικνύει μια κρίσιμη εξέλιξη στην επαγγελματική ταυτότητα του εκπαιδευτικού, ο οποίος μεταβαίνει από τον ρόλο της αυθεντίας σε ερευνητή και δημιουργό, που συνδιαμορφώνει τη γνώση με τους μαθητές. Συμπερασματικά, η διατριβή συμβάλλει με ένα βιώσιμο πλαίσιο προγράμματος σπουδών που περιλαμβάνει τις φάσεις Εξερεύνησης, Διαμόρφωσης και Παρουσίασης, αποδεικνύοντας ότι το σχολικό θέατρο μπορεί να εξελιχθεί από επιφανειακή ψυχαγωγία σε μια ολιστική εκπαιδευτική εμπειρία που ενσωματώνει τη νόηση, το συναίσθημα και την αισθητική.