Εκτίμηση του κινδύνου πτώσης σε ηλικιωμένους μετά από κάταγμα ισχίου

Abstract

Introduction: More than 30% of people older than 65 years fall each year and one in ten falls leads to serious injury, such as a hip fracture. After the first hip fracture, it is estimated that approximately 8% of patients will have a fracture in the other hip as a result of a new fall.Aim: The aim of current study is to investigate the potential relationship between the operated hip fracture and the risk of fall.Materials and Methods: This prospective intervention study took place in a tertiary hospital of the prefecture of Attica, during the period 2013-2015. The population of the study consisted of 91 patients, with a history of at least one fall, who were divided into an intervention group (with hip fracture surgery) and a control group (without hip fracture). Participants of both groups followed a kinesiotherapy program. Specific measurements were performed both before and after the intervention. The variation of study parameters, in both groups, in relation to the time was assessed. Significance levels were bilateral and the statistical significance was set at 0.05. The statistical analysis was processed through the Statistical Package of Social Sciences, SPSS 19.0. The study had been approved by the Ethics Committees of the hospital.Results: The sample consisted of 91 persons with a mean age of 74.3 years. The average BMI was 26 (SD = 4.0) and 53.8% were overweight. 47.3% of the participants had a fall with a fracture and for the 51.2% of them the fracture was located in the right hip. In 44.0% of the participants vitamin D was assessed in 20-40 units and in 40.7% in less than 20 units. Participants with fractures had significantly lower values in the BBS both before and after sessions (p <0.007 and p <0.006 respectively). BBS scores were not significantly modified after the sessions in either group (p <0.809 and p <0.546 respectively).The scores of the participants in the UNG test were similar in people with fracture and the control group both before and after the sessions (p <0.001). Scores decreased significantly after the sessions, indicating improvement in both intervention group and the control group (p <0.079 and p <0.061 respectively). The scores of the participants in the FES scale were similar in both groups before and after the sessions (p <0.008 and p <0.001 respectively).Scores decreased significantly after the sessions, indicating a reduction in the fear of falling in both groups (p <0.163 and p <0.980 respectively).Conclusions: Patients with a hip fracture have a higher risk of falls compared with those of free hip fracture history. There is evidence that after an intensive physical therapy program, persons with hip fracture have significantly improved their muscle strength and body balance, thereby significantly reducing their fear of falling and improving their self-perceived level of health, which constitutes a supportive factor for fall prevention.

Εισαγωγή: Πάνω από το 30% των ατόμων ηλικίας άνω των 65 ετών πέφτουν κάθε χρόνο ενώ μία στις δέκα πτώσεις οδηγεί σε σοβαρό τραυματισμό, όπως το κάταγμα ισχίου. Μετά από το πρώτο κάταγμα του ισχίου υπολογίζεται ότι περίπου 8% των ασθενών θα υποστούν κάταγμα και στο άλλο ισχίο από νέα πτώση. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της ενδεχόμενης σχέσης του χειρουργηθέντος κατάγματος ισχίου με τον κίνδυνο πτώσης.Υλικό-Μέθοδος: Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη παρέμβασης η οποία έλαβε χώρα την χρονική περίοδο 2013-2015. Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 91 ασθενείς, με ιστορικό μίας τουλάχιστον πτώσης, που χωρίστηκαν σε ομάδα παρέμβασης (με χειρουργηθέν κάταγμα ισχίου) και ομάδα ελέγχου (χωρίς κάταγμα ισχίου). Οι ασθενείς και των 2 ομάδων ακολούθησαν πρόγραμμα κινησιοθεραπείας. Τόσο πριν όσο και μετά την παρέμβαση πραγματοποιήθηκαν συγκεκριμένες μετρήσεις. Εκτιμήθηκε εάν ο βαθμός μεταβολής στο χρόνο των υπό μελέτη παραμέτρων ήταν διαφορετικός μεταξύ των δύο ομάδων. Τα επίπεδα σημαντικότητας ήταν αμφίπλευρα και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Για την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 19.0. Η μελέτη είχε την έγκριση των επιτροπών Ηθικής και Δεοντολογίας του νοσοκομείου.Αποτελέσματα: Το δείγμα αποτέλεσαν 91 άτομα με μέση ηλικία τα 74,3 έτη. Το μέσο ΒΜΙ ήταν 26 μονάδες (SD=4,0 μονάδες) και το 53,8% ήταν υπέρβαροι. Το 47,3% των συμμετεχόντων είχαν πτώση με κάταγμα και μάλιστα το 51,2% στο δεξί ισχίο. Το 44,0% των συμμετεχόντων είχε βιταμίνη D 20-40 μονάδες και το 40,7% είχε λιγότερο από 20 μονάδες. Οι καταγματίες είχαν σημαντικά χαμηλότερες τιμές στην BBS τόσο πριν όσο και μετά τις συνεδρίες (p < 0,007 και p < 0,006 αντίστοιχα). Οι βαθμολογίες τους στην BBS δεν μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τις συνεδρίες σε καμία από τις δύο ομάδες (p < 0,809 και p < 0,546 αντίστοιχα). Οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων στο UNG test ήταν παρόμοιες σε καταγματίες και μη τόσο πριν όσο και μετά τις συνεδρίες (p <0,001). Οι βαθμολογίες μειώθηκαν σημαντικά μετά τις συνεδρίες, υποδηλώνοντας βελτίωση, τόσο σε καταγματίες όσο και σε μη ( p <0,079 και p <0,061 αντίστοιχα). Οι βαθμολογίες των συμμετεχόντων στην κλίμακα FES ήταν παρόμοιες σε καταγματίες και μη τόσο πριν όσο και μετά τις συνεδρίες (p<0,008 και p <0,001 αντίστοιχα). Οι βαθμολογίες μειώθηκαν σημαντικά μετά τις συνεδρίες, υποδηλώνοντας μείωση του φόβου για πτώση, τόσο σε καταγματίες όσο και σε μη (p < 0,163 και p <0,980 αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Οι ασθενείς με κάταγμα ισχίου εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο πτώσης σε σύγκριση με άτομα που δεν έχουν ιστορικό κατάγματος. Κατέστη προφανές ότι μετά από την παρακολούθηση εντατικού προγράμματος φυσικοθεραπείας, οι έχοντες υποστεί κάταγμα ισχίου βελτίωσαν σημαντικά την μυϊκή τους ισχύ και την ισορροπία του σώματός τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται εμφανώς ο φόβος τους για πτώση και να βελτιώνεται το αυτο-αντιλαμβανόμενο επίπεδο υγείας τους, παράγοντας υποστηρικτικός για την πρόληψη των πτώσεων.