Η επίδραση της προπόνησης δύναμης στην απόδοση του ποδοσφαιριστή

Abstract

The purpose of the study was to investigate the effect of a combined strength/speed training program on the maximal strength of lower limbs, running velocity and vertical jump of soccer players. Thirty-eight individuals participated in the study: 25 amateur soccer players and 15 students of the Department of Physical Education and Sport Science (control group). The soccer players where divided in 2 experimental groups: The first group (n=13) performed a combined strength/speed training program and the second (n=12) performed a Similar strength training program without the speed training components. The strength of lower limbs was evaluated before and after the 13-week training program with the 1 RM using free weights. Four pairs of photocells (Tag Heuer) with 10 meters distance in between (0 - 10 - 20 - 30m) were used to evaluate running speed. Vertical jump was evaluated using force plate (AMTI). The results revealed that the strength of lower limbs and the vertical jump values were significantly increased (p<0.05) after training programs compared to pre-training values in both experimental groups. After the training program, the first experimental group showed an increased speed performance in running sections 0-20 and 0-30m (p<0.05). In contrast, in the second experimental group and in the control group speed performance did not change significantly in running sections 0-20 and 0-30m (p>0.05) following training program. These findings support previous studies, which found that the high intensity strength training does not affect running speed. It is concluded that the combined strength/speed training programs do improve strength of lower limbs, vertical jump and the speed in running sections 0-20 and 0-30m of the amateur soccer players.

Η παρούσα εργασία έχει σκοπό να διερευνήσει την επίδραση ενός συνδυαστικού προγράμματος δύναμης και ταχύτητας υψηλής έντασης, στη μέγιστη δύναμη, στη δρομική ταχύτητα και στο κατακόρυφο άλμα των ποδοσφαιριστών. Στην έρευνα έλαβαν μέρος εθελοντικά 40 άτομα, εκ των οποίων τα 25 ήταν ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές και τα 15 ήταν φοιτητές του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ομάδα ελέγχου). Οι 25 ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές χωρίστηκαν με κλήρωση σε δυο ομάδες. Η πρώτη πειραματική ομάδα (n=13) ακολούθησε ένα συνδυαστικό πρόγραμμα δύναμης και ταχύτητας υψηλής έντασης στην ίδια προπονητική μονάδα, ενώ η δεύτερη (n=12) εκτέλεσε το ίδιο πρόγραμμα μυϊκής ενδυνάμωσης, χωρίς όμως να εκτελέσει το πρόγραμμα ταχύτητας. Η δύναμη αξιολογήθηκε υπολογίζοντας το 1 RM με ελεύθερα βάρη, πριν και μετά το πρόγραμμα που διήρκησε 13 εβδομάδες. Για την αξιολόγηση της ταχύτητας χρησιμοποιήθηκαν 4 δέσμες φωτοκύτταρων που τοποθετήθηκαν στο σημείο εκκίνησης, στα 10, στα 20 και στα 30 μέτρα. Το κατακόρυφο άλμα αξιολογήθηκε με τη χρήση δυναμοδάπεδου (ΑΜ- ΤΙ). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ αρχικής και τελικής μέτρησης στη μέγιστη δύναμη και στο κατακόρυφο άλμα και για τις δύο πειραματικές ομάδες. Μετά την εφαρμογή του προγράμματος, για την πρώτη ομάδα υπήρξε στατιστικά σημαντική βελτίωση στο χρόνο κάλυψης των δρομικών τμημάτων των 20m και των 30m. Δεν διαπιστώθηκε όμως το ίδιο και για τη δεύτερη ομάδα καθώς και για την ομάδα ελέγχου. Το αποτέλεσμα αυτό συμφωνεί με τη βιβλιογραφία που αναφέρει ότι η προπόνηση ενδυνάμωσης υψηλής έντασης δεν επηρεάζει τη δρομική ταχύτητα. Συμπεραίνεται ότι τα συνδυαστικά προγράμματα δύναμης και ταχύτητας υψηλής έντασης βελτιώνουν τη δύναμη και το κατακόρυφο άλμα καθώς και τη δρομική ταχύτητα των ποδοσφαιριστών στις αποστάσεις των 20m και 30m.