Η ξενοδοχειακή σύμβαση

Abstract

The essay refers to the hotel contract signed between the hotelier and the tour operator by which the tour operator “buys” by the hotelier in advance a large number of beds which afterwards are sold to his own customers, the tourists. Special reference is made to the two basic forms of the hotel contract, according to Article 8 Law 1652/1986 (Regulation of the relations between the hotelier and its customers), i.e the guarantee and the allotment. The essay also refers to the laws applicable to the hotel contract, to form requirements, to its content, to its performance as well as to the breach of the contractual obligations and to the remedies. It moreover deals with issues of international jurisdiction of the Greek courts and of private international law. The essay attempts both to systematize the issues arising from the operation of the hotel contract and to provide with a safe legal framework for the regulation of the above issues. The conclusion reached is that a legislative regulation of the hotel contract is needed taking into consideration the significant role of the hotel contract to the Greek economy as well as the present unsecure and uncertain legal framework.

Η εργασία αναφέρεται στην ξενοδοχειακή σύμβαση που καταρτίζεται μεταξύ του ξενοδόχου και του τουριστικού πράκτορα. Με την ξενοδοχειακή σύμβαση ο τουριστικός πράκτορας «αγοράζει» από τον ξενοδόχο εκ των προτέρων ένα μεγάλο αριθμό κλινών, τις οποίες στη συνέχεια μεταπωλεί στους δικούς του πελάτες, τους τουρίστες. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις δυο βασικές μορφές εμφάνισης της ξενοδοχειακής σύμβασης, με βάση τον Κανονισμό των σχέσεων ξενοδόχων και πελατών αυτών κυρωθέντα με το άρθρο 8 Ν. 1652/1986, δηλαδή στη σύμβαση εγγυημένης κράτησης (guarantee) και στη σύμβαση κατά ποσόστωση (allotment). Η εργασία ασχολείται, επίσης, κυρίως με το νομοθετικό καθεστώς που διέπει την ξενοδοχειακή σύμβαση, με τη διαμόρφωση και λειτουργία της, με το σύνηθες περιεχόμενο της, με ζητήματα ανώμαλης εξέλιξης της, με θέματα διεθνούς δικαιοδοσίας και ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Με τη διατριβή γίνεται προσπάθεια αφενός να συστηματοποιηθούν τα θέματα που ανακύπτουν εκ της λειτουργίας της ξενοδοχειακής συμβάσεως και που έχουν απασχολήσει θεωρία και νομολογία και αφετέρου να παρασχεθεί ένα ασφαλές νομικό πλαίσιο για τη ρύθμιση ποικίλων ζητημάτων τόσο ουσιαστικού όσο και δικονομικού δικαίου. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει είναι ότι χρειάζεται μια συνολική νομοθετική αναμόρφωση της ξενοδοχειακής σύμβασης μέσω ενδεχομένως της τροποποίησης του Κανονισμού των σχέσεων ξενοδόχων και πελατών αυτών, ιδίως ενόψει της ασάφειας και αβεβαιότητας του νομοθετικού καθεστώτος που τη διέπει και της ιδιαίτερης σπουδαιότητας που παρουσιάζει για την οικονομία της χώρας.