Ο ρόλος της αστρογλοίας στη διαδικασία νευροεκφύλισης σε πειραματικό μοντέλο της νόσου του Πάρκινσον

Abstract

The role of astrocytes (AC) in the neurodegenerative process in Parkinson s disease and experimental models has not been clarified yet. The most widely used model in Parkinson’s disease studies is that of MPTP. We studied the astroglial response in different schedules of dopaminergic degeneration in acute and chronic MPTP model in C57/BI mice strain sensitive to MPTP. At baseline (end of injections) and at sacrifice days mice performed the pole test to evaluate bradykinesia. We used tyrosine hydroxylase immunohistochemistry, the hallmark of dopaminergic neurons casp-3 immunocytochemistry as a marker of apoptosis antibody against GFAP to sign AC antibody against nestin, whose expression in AC reflects their active proliferation or recapitulation of the progenitor state as well as NF-Kappa Β who takes an active role in neurodegeneration mediating induction of NOS1. Results – conclusions: The same cumulative dose of MPTP when applicated in massive doses over brief periods results in more severe dopaminergic damage while it produces less severe and transient lesions when applicated in smaller doses over longer periods. Severe and permanent dopaminergic destruction of the acute model is accompanied by severe and reactive astrocytosis in the substantia nigra and striatum while only mild and late astrocytosis takes place in the chronic model. The role of AC is probably double protective or catastrophic pending on the site and time of their action. Substantia nigra ACs activation seems to come first promoting neurodegeneration through activation of ΝF-Kappa Β while striatal ACs activation follows promoting recovery of dopaminergic innervation through expression of nestin in reactive astrocytes of this area.

Ο ρόλος των αστροκυττάρων (ΑΚ) στην διαδικασία νευροεκφύλισης στη νόσο του Πάρκινσον και στα πειραματικά της μοντέλα δεν έχει πλήρως διασαφηνισθεί. Το πλέον χρησιμοποιημένο μοντέλο για την μελέτη της νόσου είναι αυτό του ΜΡΤΡ. Μελετήσαμε τις μεταβολές της αστρογλοιακής απάντησης ανάλογα με την χρονική ακολουθία εμφάνισης της νευροεκφύλισης σε οξύ και χρόνιο ΜΡΤΡ μοντέλο σε ποντίκια της φυλή C57/BI ευαίσθητα στην τοξίνη. Την ημέρα αναφοράς (τέλος των ενέσεων) αλλά και τις ήμερες των θυσιών υποβάλαμε τα ζώα στην δοκιμασία της δοκού ικανή να αποτιμήσει την βραδυκινησία σε τρωκτικά. Χρησιμοποιήσαμε ανοσοκυτταροχημεία ανοσοϊστοχημεία για υδροξυλάση της τυροσίνης που χαρακτηρίζει τους ντοπαμινεργικούς νευρώνες για κασπάση 3 ως δείκτη απόπτωσης αντίσωμα έναντι της ινιδικής όξινης πρωτεΐνης της γλοίας για τον εντοπισμό των ΑΚ ανοσοϊστοχημεία έναντι της νεστίνης που χαρακτηρίζει τον ενεργό πολλαπλασιασμό ή την επιστροφή των ΑΚ σε προηγούμενο στάδιο εξέλιξης και NF-kappa Β που επάγει νευροεκφύλιση μέσω υπερέκφρασης NOS1. Αποτελέσματα - συμπεράσματα: Η ίδια ποσότητα ΜΡΤΡ όταν χορηγηθεί σε μεγάλη δόση για μικρό χρονικό διάστημα προκαλεί μεγαλύτερη έκταση ντοπαμινεργικού θανάτου, ενώ χορηγούμενη σε μικρές δόσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα οδηγεί σε μικρή και αναστρέψιμη βλάβη. Η σοβαρή και εμμένουσα ντοπαμινεργική απώλεια του οξέος μοντέλου συνοδεύεται από έντονη και ενεργό αστροκυττάρωση, ενώ μόνο από ήπια και όψιμη στο χρόνιο μοντέλο. Ο ρόλος των ΑΚ είναι πιθανότατα διττός, νευροπροστατευτικός και καταστροφικός ανάλογα με την θέση και τον χρόνο δράσης τους. Η ενεργοποίηση των ΑΚ της μέλαινας ουσίας φαίνεται να προηγείται και να προάγει την νευροεκφύλιση μέσω του NF-Kappa Β, ενώ ακολουθεί η ενεργοποίηση των ΑΚ του ραβδωτού σώματος με στόχο την ανάκαμψη της ντοπαμινεργικής εννεύρωσης μέσω έκφρασης νεστίνης στα ΑΚ της περιοχής.