The use of digital tools and eye tracking for investigating vocabulary learning in second/foreign language learners with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD) and Autism Spectrum Disorder (ASD)

Abstract

This thesis investigates how instructional modality influences English as a second/foreign language (L2) vocabulary learning and real-time lexical processing in young neurodivergent learners with Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) and Autism Spectrum Disorder (ASD). Although digital instruction is often thought to enhance language learning, evidence for its effectiveness in neurodivergent populations remains limited. This study aims to compare two modes of instruction, digital tool-based and paper-based, to investigate which is more effective for L2 vocabulary learning in ADHD and ASD. Using a quasi-experimental design, forty children (20 with ADHD and 20 with ASD) received individualized one-to-one instruction through either a digital tool-based or a paper-based format. The aim was to learn 120 Pre-A1 English vocabulary items. Vocabulary knowledge was assessed across expressive vocabulary, receptive vocabulary, and written word recognition at pre-test, immediate post-test, and delayed post-test. This three-time assessment aimed to capture learning gains and retention. A sample of the taught items was further examined using an eye-tracking Visual World Paradigm (VWP) task to assess real-time lexical access. Behavioral findings indicated that digital instruction did not provide a uniform advantage over paper-based approaches across vocabulary domains. Instead, patterns of learning appeared to vary depending on time and diagnostic profile. Among children with ADHD, digital instruction appeared to support more sustained learning development, especially in receptive vocabulary. In contrast, children with ASD did not appear to benefit in the same way from digital instruction. Results for ASD favored more traditional, paper-based learning experiences, especially in expressive vocabulary outcomes. Eye-tracking evidence broadly aligned with these behavioral results. Overall, the findings challenge universal claims regarding the benefits of digital instruction for neurodivergent learners. Instead, they demonstrate that instructional modality effects are domain-specific, time-dependent, and moderated by diagnostic profile. By integrating behavioral outcomes with eye-tracking evidence, this thesis offers novel insight into how instructional experiences shape both vocabulary learning and real-time lexical processing in young learners with ADHD and ASD.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή έχει ως στόχο να διερευνήσει την αποτελεσματικότητα δύο διαφορετικών διδακτικών μεθόδων για την εκμάθηση λεξιλογίου στην Αγγλική ως δεύτερη/ξένη γλώσσα (Γ2) σε παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) και σε παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Μολονότι, η ενσωμάτωση τεχνολογίας στην διδασκαλία έχει φανεί να ενισχύει τη γλωσσική μάθηση, τα ερευνητικά δεδομένα σχετικά με την αποτελεσματικότητά της σε νευροδιαφορετικούς πληθυσμούς παραμένουν περιορισμένα. Η παρούσα έρευνα, εξετάζει το κατά πόσο η διδασκαλία με χρήση ψηφιακών εργαλείων υποστηρίζει την ανάπτυξη λεξιλογίου στην Γ2 σε μαθητές με ΔΕΠ-Υ και ΔΑΦ. Μέσω ενός ημιπειραματικού σχεδιασμού, 20 παιδιά με ΔΕΠ-Υ και 20 παιδιά ΔΑΦ έλαβαν εξατομικευμένη διδασκαλία, είτε μέσω της χρήσης ψηφιακού εργαλείου είτε μέσω έντυπου υλικού, με στόχο την εκμάθηση λεξιλογίου, αρχαρίου επιπέδου στην Αγγλική γλώσσα. Στο πλαίσιο της έρευνας αξιολογήθηκε η ανάπτυξη του εκφραστικού και προσληπτικού λεξιλογίου, καθώς η αναγνώριση γραπτών λέξεων, σε τρία διαφορετικά χρονικά σημεία, προκειμένου να διαπιστωθούν τα μαθησιακά κέρδη και η διατήρηση της γνώσης. Επιπρόσθετα, μέρος των διδαχθέντων λέξεων αξιολογήθηκε περαιτέρω μέσω πειραματικής διαδικασίας οφθαλμικής ιχνηλάτησης με βάση το εγκαθιδρυμένο Visual World Paradigm (VWP). Το πείραμα είχε ως στόχο τη διερεύνηση της γλωσσικής πρόσβασης στο νέο-διδαχθέν λεξιλόγιο σε πραγματικό χρόνο. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ψηφιακή διδασκαλία δεν παρέχει ένα καθολικό πλεονέκτημα έναντι της έντυπης διδασκαλίας τόσο στο εκφραστικό και προσληπτικό λεξιλόγιο όσο και στην αναγνώριση γραπτών λέξεων. Αντίθετα, τα αποτελέσματα φάνηκαν να διαφοροποιούνται ως προς τον χρόνο και το διαγνωστικό προφίλ. Στα παιδιά με ΔΕΠ-Υ, η ψηφιακή διδασκαλία συνδέθηκε με καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στο προσληπτικό λεξιλόγιο. Αντίθετα, τα παιδιά με ΔΑΦ δεν φάνηκε να ωφελούνται με τον ίδιο τρόπο από την ψηφιακή διδασκαλία, με τα αποτελέσματα να υποδεικνύουν ότι η παραδοσιακή, έντυπη μέθοδος είναι περισσότερο αποτελεσματική, ιδίως στο εκφραστικό λεξιλόγιο. Τα δεδομένα οφθαλμικής ιχνηλάτησης, συνέκλιναν και επιβεβαίωσαν, εν πολλοίς, τα παραπάνω ευρήματα. Συνολικά, τα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώνουν την καθολική παραδοχή σχετικά με τα οφέλη της ψηφιακής διδασκαλίας και δείχνουν ότι η διδακτική μέθοδος είναι εξαρτώμενη από το είδος του λεξιλογίου, τον χρόνο αξιολόγησης και το διαγνωστικό προφίλ. Μέσω της συνδυαστικής ανάλυσης συμπεριφορικών δεδομένων και δεδομένων οφθαλμικής ιχνηλάτησης, η παρούσα διδακτορική διατριβή προσφέρει νέες γνώσεις σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι διδακτικές μέθοδοι διαμορφώνουν τόσο την εκμάθηση λεξιλογίου όσο και την επεξεργασία του λεξικού σε πραγματικό χρόνο σε μαθητές με ΔΕΠ-Υ και ΔΑΦ.