Development of pragmatic competence: the speech acts of refusal among French L2 learners in Greece

Abstract

This thesis examines pragmatic competence in second language (L2) acquisition by focusing on the speech act of refusal among French L2 learners in Greece. Given that refusals are inherently complex and culturally bound, the study investigates the linguistic and pragmatic challenges that arise when learners attempt to execute refusals appropriately. Drawing on a robust theoretical framework—including insights from Taguchi (2015), Schmidt’s noticing hypothesis (2001), and recent meta-analyses (Derakhshan & Shakki, 2021; Shakki et al., 2020)—the research highlights the critical interplay between pragmalinguistic resources and sociopragmatic awareness necessary for effective communication.Employing a mixed-methods approach, this study assesses the impact of explicit, contextually tailored pragmatic instruction on learners’ ability to manage face-saving strategies and internalize culturally appropriate refusal behaviors, particularly within the challenging context of COVID-19-induced e-learning. Findings reveal that structured, direct pedagogical interventions significantly enhance learners’ competence in performing refusals, despite the inherent difficulties posed by linguistic limitations and cultural variations. The implications of this research extend to curriculum design and teaching practice, advocating for a pragmatic-focused instructional framework that bridges the gap between linguistic form and cultural function. Ultimately, this thesis reinforces the notion that pragmatic competence is a teachable, essential component of meaningful L2 communication, with potential benefits for a broad spectrum of speech acts and learner populations.

Αυτή η διατριβή εξετάζει την πραγματολογική ικανότητα στην απόκτηση μιας δεύτερης γλώσσας (L2), εστιάζοντας στην εκφορά της γλωσσικής πράξης της άρνησης από μαθητές της γαλλικής ως ξένης γλώσσας στην Ελλάδα. Δεδομένου ότι οι αρνήσεις είναι από τη φύση τους περίπλοκες και πολιτισμικά προσδιορισμένες, η μελέτη διερευνά τις γλωσσικές και πραγματολογικές προκλήσεις που ανακύπτουν όταν οι μαθητές προσπαθούν να εκφράσουν αρνήσεις με κατάλληλο τρόπο. Βασιζόμενη σε ένα ισχυρό θεωρητικό πλαίσιο—συμπεριλαμβανομένων των προσεγγίσεων της Taguchi (2015), της υπόθεσης της παρατήρησης του Schmidt (2001), και πρόσφατων μετα-αναλύσεων (Derakhshan & Shakki, 2021· Shakki et al., 2020)—η έρευνα αναδεικνύει την κρίσιμη αλληλεπίδραση μεταξύ των πραγματογλωσσολογικών πόρων και της κοινωνικοπραγματολογικής επίγνωσης, που είναι απαραίτητη για την αποτελεσματική επικοινωνία. Υιοθετώντας μια μεθοδολογική προσέγγιση μεικτών μεθόδων, η μελέτη αξιολογεί την επίδραση της ρητής, συμφραζόμενης και προσαρμοσμένης στη διδασκαλία πραγματολογικής καθοδήγησης στην ικανότητα των μαθητών να διαχειρίζονται στρατηγικές διατήρησης της υπόληψης (face-saving strategies) και να εσωτερικεύουν πολιτισμικά κατάλληλες συμπεριφορές άρνησης—ιδιαίτερα στο δύσκολο πλαίσιο της τηλεκπαίδευσης λόγω της πανδημίας COVID-19. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι οι δομημένες και άμεσες διδακτικές παρεμβάσεις ενισχύουν σημαντικά την ικανότητα των μαθητών να εκφέρουν αρνήσεις, παρά τις δυσκολίες που απορρέουν από γλωσσικούς περιορισμούς και πολιτισμικές διαφοροποιήσεις. Οι προεκτάσεις της παρούσας έρευνας αγγίζουν τον σχεδιασμό προγραμμάτων σπουδών και τη διδακτική πρακτική, υποστηρίζοντας ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο με επίκεντρο την πραγματολογική διδασκαλία που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ γλωσσικής μορφής και πολιτισμικής λειτουργίας. Εν κατακλείδι, αυτή η διατριβή ενισχύει την άποψη ότι η πραγματολογική ικανότητα είναι ένα διδακτό και ουσιώδες συστατικό της ουσιαστικής επικοινωνίας σε μια δεύτερη γλώσσα, με πιθανές εφαρμογές σε ένα ευρύ φάσμα γλωσσικών πράξεων και πληθυσμών μαθητών.