Prädiktoren der Langzeitanfallsfreiheit nach epilepsiechirurgischen Eingriffen im posterioren Kortex bei Kindern und Jugendlichen

Abstract

Objective: We aimed to investigate the long-term seizure outcome of children and adolescents undergoing epilepsy surgery in the parieto-occipital cortex and determine their predictive factors. Methods: We retrospectively analyzed the data of 50 consecutive patients aged 11.1 ± 5.1 years at surgery. All patients but one had an MRI-visible lesion. Resections were parietal in 40%, occipital in 32%, and parieto-occipital in 28% cases; 24% patients additionally underwent a resection of the posterior border of the temporal lobe. Etiology included focal cortical dysplasia in 44%, benign tumors (dysembryoplastic neuroepithelial tumor, ganglioglioma, angiocentric glioma, pilocystic astrocytoma) in 32%, peri- or postnatal ischemic lesions in 16% and tuberous sclerosis in 8% cases. Results: At last follow-up of mean eight years (range 1.5-18), 60% patients remained seizure free (Engel I): 30% had discontinued and 20% had reduced antiepileptic drugs. Most seizure recurrences (71%) occurred within the first 6 months and only three patients presented with seizures two years or longer after surgery. Independent predictors of seizure recurrence included left-sided as well as parietal epileptogenic zones and resections. Longer epilepsy duration to surgery was identified as the only modifiable independent predictor of seizure recurrence. Significance: Our study demonstrates that posterior cortex epilepsy surgery is highly effective in terms of lasting seizure control and antiepileptic drug cessation in selected pediatric candidates. Most importantly, our data supports the early consideration of surgical intervention in children and adolescents with refractory posterior cortex epilepsy.

Στόχος: Σκοπός μας ήταν να διερευνήσουμε τη μακροπρόθεσμη έκβαση των επιληπτικών κρίσεων παιδιών και εφήβων που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση επιληψίας στον βρεγματοϊνιακό φλοιό και να προσδιορίσουμε τους προγνωστικούς παράγοντες. Μέθοδοι: Αναλύσαμε αναδρομικά τα δεδομένα 50 διαδοχικών ασθενών ηλικίας 11,1 ± 5,1 ετών κατά τη χειρουργική επέμβαση. Όλοι οι ασθενείς, εκτός από έναν, είχαν ορατή βλάβη με μαγνητική τομογραφία. Οι εκτομές ήταν βρεγματικές στο 40%, ινιακές στο 32% και βρεγματοϊνιακές στο 28% των περιπτώσεων. 24% των ασθενών υποβλήθηκαν επιπλέον σε εκτομή του οπίσθιου ορίου του κροταφικού λοβού. Η αιτιολογία περιελάμβανε εστιακή δυσπλασία του φλοιού σε ποσοστό 44%, καλοήθεις όγκους (δυσεμβρυοπλαστικός νευροεπιθηλιακός όγκος, γαγγλιογλοίωμα, αγγειοκεντρικό γλοίωμα, πιλοκυστικό αστροκύττωμα) σε ποσοστό 32%, περι- ή μεταγεννητικές ισχαιμικές βλάβες σε ποσοστό 16% και οζώδη σκλήρυνση σε ποσοστό 8%. Αποτελέσματα: Κατά την τελευταία παρακολούθηση κατά μέσο όρο οκτώ ετών (εύρος 1,5-18), το 60% των ασθενών παρέμεινε ελεύθερο επιληπτικών κρίσεων (Engel I): Το 30% είχε διακόψει και το 20% είχε μειώσει τα αντιεπιληπτικά φάρμακα. Οι περισσότερες υποτροπές επιληπτικών κρίσεων (71%) εμφανίστηκαν εντός των πρώτων 6 μηνών και μόνο τρεις ασθενείς παρουσίασαν επιληπτικές κρίσεις δύο χρόνια ή περισσότερο μετά την επέμβαση. Ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες υποτροπής των επιληπτικών κρίσεων περιλάμβαναν αριστερόπλευρες καθώς και βρεγματικές επιληπτογόνες ζώνες και εκτομές. Η μεγαλύτερη διάρκεια της επιληψίας μέχρι τη χειρουργική επέμβαση προσδιορίστηκε ως ο μόνος τροποποιήσιμος ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας υποτροπής των επιληπτικών κρίσεων. Συμπέρασμα: Η μελέτη μας καταδεικνύει ότι η χειρουργική επέμβαση επιληψίας στον οπίσθιο φλοιό είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική όσον αφορά τον διαρκή έλεγχο των επιληπτικών κρίσεων και τη διακοπή των αντιεπιληπτικών φαρμάκων σε επιλεγμένους παιδιατρικούς υποψηφίους. Το πιο σημαντικό είναι ότι τα δεδομένα μας υποστηρίζουν την έγκαιρη εξέταση της χειρουργικής επέμβασης σε παιδιά και εφήβους με ανθεκτική επιληψία οπίσθιου φλοιού.