In vitro δραστικότητα των συνδυασμών β-λακταμικών αντιμικροβιακών με τις νεώτερες φθοριοκινολόνες επί πολυανθεκτικών στελεχών Pseudomonas aeruginosa

Abstract

Objective: In vitro combinations of β-lactams with fluoroquinolones against multidrug-resistant (MDR) Pseudomonas aeruginosa were tested. Design: From a total of 200 isolates, 24 genetically distinct isolates defined by pulsed-field gel electrophoresis (PFGE) were selected. The isolates were exposed over time to imipenem, meropenem and ceftazidime as well as to their combinations with ciprofloxacin and moxifloxacin. All isolates were resistant to all agents tested at concentrations equal to their average serum level. Measurements: Synergy of any of the tested combinations was found in 10 isolates (41.7%). This was shown after 4 h and 6 h of exposure accompanied by re-growth after 24 h. Not all the tested combinations were active against the same isolates. The combinations of imipenem + ciprofloxacin, ceftazidime + ciprofloxacin and imipenem + moxifloxacin were the most active. When time-kill assays were repeated for the latter isolates at antimicrobial concentrations equal to their maximum serum levels, synergy was prolonged to 24 h. Not all the tested combinations were active against the same isolates. Conclusions: The combinations of imipenem + ciprofloxacin, ceftazidime + ciprofloxacin and imipenem + moxifloxacin were the most active. When time-kill assays were repeated for the latter isolates at antimicrobial concentrations equal to their maximum serum levels, synergy was prolonged to 24 h. The present findings should be interpreted with caution for the management of infections by MDR Pseudomonas aeruginosa. They underscore the potential interest of reporting synergism between β-lactams and fluoroquinolones in the nosocomial setting when a MDR isolate emerges.

Σκοπός: Στην παρούσα εργασία μελετήθηκαν οι in vitro συνδυασμοί των β-λακταμών με φθοριοκινολόνες ενάντια στην πολυανθεκτική Pseudomonas aeruginosa. Μέθοδοι : Από ένα σύνολο 200 στελεχών, επιλέχθηκαν 24 γενετικώς διακριτά στελέχη με ηλεκτροφόρηση γέλης pulse-field (pulse-field gel electrophoresis). Τα στελέχη εκτέθηκαν σε ιμιπενέμη, μεροπενέμη και κεφταζιδίμη καθώς επίσης και στους συνδυασμούς αυτών με σιπροφλοξασίνη και μοξοφλοξασίνη. Όλα τα στελέχη ήταν ανθεκτικά στους αντιμικροβαικούς παράγοντες που μελετήθηκαν σε συγκεντρώσεις ίσες με τη μέση συγκέντρωσή τους στον ορό. Αποτελέσματα: Συνεργική δράση τουλάχιστον ενός συνδυασμού αντιμικροβαικών βρέθηκε έναντι 10 στελεχών (41.7%), εύρημα που παρατηρήθηκε μετά από 4ωρή και 6ωρη έκθεση και συνοδεύθηκε από νέα ανάπτυξη του μικροοργανισμού μετά από 24 ώρες. Οι συνδυασμοί που εξετάσθηκαν δεν ήταν όλοι ενεργοί ενάντια στα ίδια στελέχη. Οι συνδυασμοί ιμιπενέμης-σιπροφλοξασίνης, κεφταζιδίμης-σιπροφλοξασίνης και ιμιπενέμης-μοξιφλοξασίνης ήταν οι πιο δραστικοί. Όταν οι δοκιμασίες χρόνου-θανάτωσης επαναλήφθηκαν για τα στελέχη αυτά σε συγκεντρώσεις ίσες με τη μέγιστη συγκέντρωση των αντιμικροβιακών στον ορό, τότε η συνεργική δράση παρατάθηκε μέχρι τις 24 ώρες. Συμπεράσματα : Τα παρόντα ευρήματα πρέπει να ερμηνευτούν με προσοχή στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων από πολυανθεκτική P. aeruginosa. Τονίζουν την πιθανότητα συνεργικής δράσης μεταξύ β-λακταμών και φθοριοκινολονών στο νοσοκομειακό περιβάλλον όταν εμφανίζονται πολυανθεκτικά στελέχη.